ساعت ٧:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٥/۱/۱٥  

 

 

 

 

شاهنامه

  

 

 

 

 

 آغاز کتاب

 

 

     

بـه    نام    خداوند    جان   و   خرد                 کزين     برتر     انديشـه    برنـگذرد 

 

خداوند     نام    و    خداوند    جاي                    خداوند     روزي     ده     رهـنـماي 

 

خداوند   کيوان   و   گردان  سـپـهر                  فروزنده    ماه   و   ناهيد   و   مـهر 

 

ز  نام  و  نشان  و  گمان برترسـت                   نـگارنده     بر     شده     پيکرسـت 

 

بـه      بينـندگان      آفرينـنده      را                    نـبيني    مرنـجان   دو   بينـنده   را

 

نيابد     بدو     نيز     انديشـه    راه                   کـه   او   برتر   از  نام  و  از  جايگاه 

 

سخن  هر  چه  زين گوهران بگذرد                   نيابد     بدو    راه    جان    و    خرد 

 

خرد   گر   سخـن   برگزيند  هـمي                     هـمان   را  گزيند  که  بيند  هـمي 

 

ستودن نداند کس او را چو هست                         ميان   بـندگي   را   ببايدت  بسـت

 

خرد را و جان را همي سنجد اوي                       در  انديشه  سخته کي گنجد اوي

 

بدين   آلـت   راي   و  جان  و  زبان                    سـتود    آفرينـنده    را   کي   توان

 

به هستيش بايد که خستو شوي                             ز    گفـتار   بي‌کار   يکـسو   شوي 

 

پرسـتـنده   باشي   و  جوينده  راه                         بـه  ژرفي  به  فرمانش  کردن نگاه 

 

توانا     بود     هر    کـه    دانا    بود                  ز     دانـش     دل    پير    برنا    بود 

 

از  اين  پرده  برتر سخن‌گاه نيست                        ز هستي مر انديشه را راه نيست