ساعت ٢:٥۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٩ امرداد ،۱۳۸٥  

 

انتخابات نخستین حزب دموکرات

 

سه شنبه ای که گذشت در ايالات متحده حزب دموکرات به برگزاری چند انتخابات نخستين حزب پرداخت. يکی از اين انتخابات در ايالت کناتيکت برگزار شد که سناتور جو ليبرمن با ۱۶ سال پيشينه در سنا بدليل پشتيبانی از سياستهای جنگی جرج بوش و بوسه تاريخی وی بر صورت سناتور ليبرمن پس از پايان سخنرانی ساليانه خود در کنگره آمريکا و مخالفت اعضای حزب دموکرات با نامزدی دوباره وی برای انتخابات مياندوره ای امسال در سه شنبه نخست ماه نوامبر امسال (۷ نوامبر، ۱۶ آبان) در آن با اختلاف کمی از رقيب ضد جنگ خود آقای ند لامنت شکست خورد. آقای لامنت ميلياردر سرشناس و بدون پيشينه سياسی است. آقای ليبرمن پس از شکست در انتخابات نخستين حزب اعلام کرد بگونه مستقل در انتخابات ۷ نوامبر شرکت خواهد کرد. نوشتاری که در زير می خوانيد تحليلی از آثار شکست آقای ليبرمن در انتخابات مياندوره ای امسال است که احتمال شکست سنگين حزب دموکرات به خاطر سياست های ضد جنگ اين حزب با اشاره به انتخابات برگزار شده در زمان جنگ ويتنام است.

 

Democrats' Primary Elections

The following article brings into light some of the possible challenges faced by Democratic party after its rejection of pro-war members including Joe   Liberman of Connecticuit on last Tuesday's Primary Elections

 

 

Democrats Move Closer to McGovern's Losing Formula

 

Democrats lost the 2004 presidential election over leadership on national security. Tuesday night's win by anti-war Ned Lamont over pro-war Joe Lieberman, while joyous for the far-left netroots crowd, is a bad harbinger for future Democratic Party prospects nationally in 2008 and beyond.

The closeness of the election only makes the outcome more frustrating for Democratic strategists. Had Lieberman eked out a victory, the Connecticut Senate primary would have been a huge win for the Democratic Party as they would have been able to reap the dividends of all the energy (and voters) Lamont's candidacy had attracted, while at the same time sending a message to the country that the Democratic Party is large enough for pro-war Democrats.

Had Lieberman held on and won, he undoubtedly would be reaching out to left-wing Democrats and pushing further away from President Bush and the Republicans. Instead, Lieberman will now be ostracized from the party and will be reaching out to independents and Republicans while chastising the extremists in the Democratic Party.

Incredibly, for a sitting three-term senator who just lost to a political neophyte, in many ways Lieberman is the guy who comes out of the primary with momentum. A month ago it was not unreasonable to assume that Lamont would have received a significant boost from a win, but the polls seem to indicate Lamont peaked near the end of July. Bill Clinton's July 24th visit may have been more of a turning point than was commonly thought at the time. In my pre-election analysis I suggested that Lieberman's distance from 40 percent would be the best tell on how the three-way would shakeout. With his very solid 48.2 percent, Lieberman is in an extremely strong position to win in November.

Nationally, the images from last night are a disaster for the Democratic Party. Perched behind Lamont during his victory speech were the Revs. Al Sharpton and Jesse Jackson, grinning ear to ear, serenaded by the chant of "Bring Them Home, Bring Them Home." For a party that has a profound public relations and substantive problem on national security, these are not exactly the images you want broadcast to the nation.

Anti-war Democrats and much of the mainstream media continue to confuse anti-war with anti-lose. The incessant commentary that 2/3rd of the country is against the war completely misreads the American public, as much of the negativity towards the war isn't because we are fighting, but rather a growing feeling that we are not fighting to win or not fighting smart.

Democrats went down this road in the late 1960s with Vietnam and they are still carrying the baggage from that leftward turn. Lamont's win is a big step back to that losing formula. During the height of the "progressive" revolt against the war in Vietnam, Americans voted 57 percent for presidential candidates Richard Nixon and George Wallace in 1968, followed by a whopping 60 percent for Nixon in 1972 against the avowededly anti-war George McGovern.

These Democratic wipeouts in 1968 and 1972 occurred while tens of thousands of Americans were dying in Southeast Asia. Today, as much as our media and the left want to make Iraq a Vietnam-like quagmire, casualties are running at a tenth of what they were in Vietnam. The other big difference from Vietnam is Sept. 11, 2001. America was attacked 5 years ago, something many on the Left seem to forget, but the voters have not. The comments that Iraq had nothing to do with 9/11 are irrelevant as Americans understand, rightly or wrongly, that we are in Iraq because of what happened on Sept. 11. Only conspiracy-minded leftists believe otherwise. Just ask yourself if the United States would have invaded Iraq had 9/11 not happened.

The "Bring Them Home, Bring Them Home" chant may win congressional districts in San Francisco and Seattle as well as Democratic primaries in solidly blue states, but it is not a serious policy. Just what does "Bring Them Home" really mean? Bring them home and Iranian President Mahmoud Ahmadinejad suddenly gives up his pursuit of nukes, Al Qaeda and Hezbollah domesticate and forego terror? Leftists, pacifists and Pat Buchanan isolationists may be that naïve, but the majority of Americans are not.

The civilized world is at a very dangerous moment. There is no question that the Bush administration has made a bucket load of mistakes in fighting this war, but they (and thus America) are fighting. Bring them home is the equivalent of "we quit, we give up." Americans aren't quitters and the majority of Connecticut's citizens aren't quitters, as Lieberman's likely win in November will prove.

The Democrats have an insurgency of their own that is rapidly gaining strength, and Lieberman is the first high profile victim. But in the long run the real victim will be the Democratic Party if they continue to purge the few remaining FDR/Harry Truman/Scoop Jackson Democrats from their ranks.

 



 
 
ساعت ۱:۱٠ ‎ق.ظ روز شنبه ۱٤ امرداد ،۱۳۸٥  

یکصدمین سالگرد انقلاب مشروطه

برهمه ایرانیان فرخنده باد

Happy Centennial Anniversary of

Constitutional Revolution



 
 
ساعت ۱٢:۱٥ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۳ امرداد ،۱۳۸٥  

 

 

شاهنامه (۳)

 

 

 

گفتار اندر آفرينش مردم

 

 

چو   زين   بـگذري   مردم   آمد   پديد

 

شد   اين   بـندها  را  سراسر  کـليد

 

سرش  راست  بر شد چو سرو بلند

 

بـه    گـفـتار   خوب   و   خرد   کاربند

 

پذيرنده    هوش    و    راي    و   خرد

 

مر   او   را   دد   و   دام   فرمان   برد

 

ز      راه     خرد     بـنـگري     اندکي

 

کـه  مردم  به  معني چه باشد يکي

 

مـگر   مردمي   خيره  خواني  همي

 

جز   اين   را  نـشاني  نداني  هـمي

 

ترا      از      دو     گيتي     برآورده‌اند

 

بـه    چـندين    ميانـچي   بپرورده‌اند

 

نخسـتين    فـطرت    پـسين   شمار

 

تويي   خويشتـن   را  بـه  بازي  مدار

 

شـنيدم     ز     دانا    دگرگونـه    زين

 

چـه     دانيم     راز     جـهان    آفرين

 

نگـه   کـن   سرانجام   خود  را  ببين

 

چو    کاري   بيابي   ازين   بـه   گزين

 

بـه  رنـج  اندر  آري  تنت  را  رواست

 

که خود رنج بردن به دانش سزاست

 

چو  خواهي  کـه  يابي  ز  هر بد رها

 

سر     اندر    نياري    بـه    دام    بـلا

 

نـگـه     کـن    بدين    گنـبد    تيزگرد

 

کـه  درمان  ازويست  و  زويست درد

 

نـه     گشـت    زمانـه    بفرسايدش

 

نـه    آن    رنـج   و   تيمار   بـگزايدش

 

نـه   از   جنبـش   آرام   گيرد  هـمي

 

نـه   چون   ما  تباهي  پذيرد  هـمي

 

ازو   دان   فزوني   ازو   هـم   شـمار

 

بد     و    نيک    نزديک    او    آشـکار

 

از  ياقوت  سرخست  چرخ  کـبود

 

نه  از  آب  و گرد و نه از باد و دود

 

به چندين فروغ و به چندين چراغ

 

بياراسـتـه   چون   به   نوروز  باغ

 

روان      اندرو      گوهر     دلـفروز

 

کزو   روشـنايي   گرفتسـت   روز

 

ز    خاور    برآيد    سوي    باخـتر

 

نـباشد  ازين  يک  روش راست‌تر

 

ايا    آنـکـه    تو    آفتابي   هـمي

 

چه  بودت که بر من نتابي همي

 

 

 

شاهنامه (۲)

 

 

 

 

گفتار اندر آفرينش عالم (۱)

 

 

از    آغاز    بايد    کـه    داني   درسـت

 

سر     مايه    گوهران    از    نـخـسـت

 

کـه     يزدان     ز    ناچيز    چيز    آفريد

 

بدان       تا       توانايي       آرد      پديد

 

سرمايه       گوهران       اين       چـهار

 

برآورده       بي‌رنـج       و       بي‌روزگار

 

کي       آتـشي      برشده      تابـناک

 

ميان   آب   و   باد   از   بر   تيره   خاک

 

نخسـتين   که  آتش  به  جنبش  دميد

 

ز   گرميش   پس  خـشـکي  آمد  پديد

 

وزان    پـس    ز    آرام   سردي   نـمود

 

ز    سردي    هـمان    باز    تري   فزود

 

چو   اين   چار   گوهر  بـه  جاي  آمدند

 

ز    بـهر    سـپـنـجي    سراي    آمدند

 

گـهرها     يک     اندر    دگر    ساخـتـه

 

ز       هرگونـه       گردن      برافراخـتـه

 

پديد       آمد      اين      گـنـبد      تيزرو

 

شـگـفـتي          نـماينده          نوبـه‌نو

 

ابرده    و   دو   هـفـت   شد   کدخداي

 

گرفـتـند     هر     يک     سزاوار    جاي

 

در    بـخـشـش    و    دادن   آمد   پديد

 

ببـخـشيد    دانا   چـنان   چون   سزيد

 

فـلـکـها    يک   اندر   دگر   بسته   شد

 

بـجـنـبيد    چون    کار    پيوسته    شد

 

چو دريا و چون کوه و چون دشت و راغ

 

زمين   شد   بـه   کردار  روشـن  چراغ

 

بـباليد       کوه       آبـها       بر      دميد

 

سر    رسـتـني    سوي   بالا   کـشيد

 

زمين     را     بـلـندي     نـبد     جايگاه

 

يکي    مرکزي    تيره    بود    و   سياه

 

سـتاره     برو    بر    شگـفـتي    نـمود

 

بـه    خاک    اندرون   روشـنائي   فزود

 

هـمي   بر   شد   آتـش  فرود  آمد  آب

 

هـمي    گـشـت    گرد    زمين   آفتاب

 

گيا    رسـت   با   چند   گونـه   درخـت

 

بـه   زير  اندر  آمد  سرانشان  ز  بخـت

 

بـبالد      ندارد      جز      اين     نيرويي

 

نـپويد     چو     پيوندگان    هر    سويي

 

وزان   پـس   چو   جنـبـنده   آمد   پديد

 

همـه    رسـتـني    زير   خويش   آوريد

 

خور   و   خواب   و   آرام   جويد  هـمي

 

وزان     زندگي     کام    جويد    هـمي

 

نـه    گويا    زبان    و    نـه   جويا   خرد

 

ز    خاک    و   ز   خاشاک   تـن   پرورد

 

نداند     بد     و     نيک     فرجام     کار

 

نـخواهد       ازو       بـندگي       کردگار

 

چو      دانا      توانا      بد      و     دادگر

 

ز     ايرا    نـکرد    ايچ    پـنـهان    هـنر

 

چـنينـسـت      فرجام      کار     جـهان

 

نداند     کـسي     آشـکار     و    نـهان

 

 

 

گفتار اندر آفرينش عالم (۲)

 

 

چو   زين   بـگذري   مردم   آمد   پديد

 

شد   اين   بـندها  را  سراسر  کـليد

 

سرش  راست  بر شد چو سرو بلند

 

بـه    گـفـتار   خوب   و   خرد   کاربند

 

پذيرنده    هوش    و    راي    و   خرد

 

مر   او   را   دد   و   دام   فرمان   برد

 

ز      راه     خرد     بـنـگري     اندکي

 

کـه  مردم  به  معني چه باشد يکي

 

مـگر   مردمي   خيره  خواني  همي

 

جز   اين   را  نـشاني  نداني  هـمي

 

ترا      از      دو     گيتي     برآورده‌اند

 

بـه    چـندين    ميانـچي   بپرورده‌اند

 

نخسـتين    فـطرت    پـسين   شمار

 

تويي   خويشتـن   را  بـه  بازي  مدار

 

شـنيدم     ز     دانا    دگرگونـه    زين

 

چـه     دانيم     راز     جـهان    آفرين

 

نگـه   کـن   سرانجام   خود  را  ببين

 

چو    کاري   بيابي   ازين   بـه   گزين

 

بـه  رنـج  اندر  آري  تنت  را  رواست

 

که خود رنج بردن به دانش سزاست

 

چو  خواهي  کـه  يابي  ز  هر بد رها

 

سر     اندر    نياري    بـه    دام    بـلا

 

نـگـه     کـن    بدين    گنـبد    تيزگرد

 

کـه  درمان  ازويست  و  زويست درد

 

نـه     گشـت    زمانـه    بفرسايدش

 

نـه    آن    رنـج   و   تيمار   بـگزايدش

 

نـه   از   جنبـش   آرام   گيرد  هـمي

 

نـه   چون   ما  تباهي  پذيرد  هـمي

 

ازو   دان   فزوني   ازو   هـم   شـمار

 

بد     و    نيک    نزديک    او    آشـکار

 

از  ياقوت  سرخست  چرخ  کـبود

 

نه  از  آب  و گرد و نه از باد و دود

 

به چندين فروغ و به چندين چراغ

 

بياراسـتـه   چون   به   نوروز  باغ

 

روان      اندرو      گوهر     دلـفروز

 

کزو   روشـنايي   گرفتسـت   روز

 

ز    خاور    برآيد    سوي    باخـتر

 

نـباشد  ازين  يک  روش راست‌تر

 

ايا    آنـکـه    تو    آفتابي   هـمي

 

چه  بودت که بر من نتابي همي

 

 

 

 

شاهنامه (1)

 

 

 

آغاز کتاب

 

 

 

بـه    نام    خداوند    جان   و   خرد

 

                 کزين     برتر     انديشـه    برنـگذرد 

 

خداوند     نام    و    خداوند    جاي

 

خداوند     روزي     ده     رهـنـماي

 

خداوند   کيوان   و   گردان  سـپـهر

 

فروزنده    ماه   و   ناهيد   و   مـهر 

 

ز  نام  و  نشان  و  گمان برترسـت

 

نـگارنده     بر     شده     پيکرسـت 

 

بـه      بينـندگان      آفرينـنده      را

 

نـبيني    مرنـجان   دو   بينـنده   را

 

نيابد     بدو     نيز     انديشـه    راه

 

کـه   او   برتر   از  نام  و  از  جايگاه 

 

سخن  هر  چه  زين گوهران بگذرد

 

نيابد     بدو    راه    جان    و    خرد 

 

خرد   گر   سخـن   برگزيند  هـمي

 

هـمان   را  گزيند  که  بيند  هـمي 

 

ستودن نداند کس او را چو هست

 

ميان   بـندگي   را   ببايدت  بسـت

 

خرد را و جان را همي سنجد اوي

 

در  انديشه  سخته کي گنجد اوي

 

بدين   آلـت   راي   و  جان  و  زبان

 

سـتود    آفرينـنده    را   کي   توان

 

به هستيش بايد که خستو شوي

 

ز    گفـتار   بي‌کار   يکـسو   شوي 

 

پرسـتـنده   باشي   و  جوينده  راه

 

بـه  ژرفي  به  فرمانش  کردن نگاه 

 

توانا     بود     هر    کـه    دانا    بود 

 

ز     دانـش     دل    پير    برنا    بود 

 

از  اين  پرده  برتر سخن‌گاه نيست

 

ز هستي مر انديشه را راه نيست

 

ستايش خرد

 

 

 

کـنون     اي     خردمـند    وصـف    خرد

 

بدين      جايگـه      گـفـتـن     اندرخورد

 

کـنون    تا    چـه   داري   بيار   از   خرد

 

کـه     گوش     نيوشـنده    زو    برخورد

 

خرد    بـهـتر    از   هر   چـه   ايزد   بداد

 

سـتايش    خرد    را   بـه   از   راه   داد

 

خرد    رهـنـماي    و    خرد   دلگـشای

 

خرد   دسـت  گيرد  بـه  هر  دو  سرای

 

ازو     شادماني     وزويت    غـميسـت

 

وزويت     فزوني     وزويت     کـميسـت

 

خرد     تيره    و    مرد    روشـن    روان

 

نـباشد    هـمي   شادمان   يک   زمان

 

چـه    گـفـت   آن   خردمند   مرد   خرد

 

کـه     دانا     ز     گـفـتار     از    برخورد

 

کـسي    کو   خرد   را   ندارد   ز   پيش

 

دلـش   گردد   از   کرده   خويش   ريش

 

هـشيوار        ديوانـه        خواند       ورا

 

هـمان     خويش     بيگانـه    داند    ورا

 

ازويي   بـه   هر   دو   سراي  ارجـمـند

 

گـسـسـتـه     خرد    پاي    دارد    ببند

 

خرد   چشـم   جانست   چون   بنـگری

 

تو   بي‌چشم   شادان  جهان  نسـپری

 

نخـسـت   آفرينـش   خرد   را   شناس 

 

نگهـبان   جانـسـت   و   آن   سه  پاس

 

سه پاس تو چشم است وگوش و زبان

 

کزين  سـه  رسد  نيک  و  بد بي‌گـمان

 

خرد   را   و   جان   را  کـه  يارد  سـتود

 

و   گر   مـن   ستايم   کـه  يارد  شـنود

 

حکيما  چو کس نيست گفتن چه سود

 

ازين   پـس   بـگو   کافرينش   چـه   بود

 

تويي        کرده        کردگار        جـهان

 

بـبيني     هـمي     آشـکار    و    نـهان

 

بـه     گـفـتار     دانـندگان    راه    جوی

 

بـه  گيتي  بپوي  و  به  هر کس بـگوی

 

ز   هر  دانشی  چون  سخن  بـشـنوی  از

 

آموخـتـن     يک     زمان    نـغـنوی

 

چو    ديدار   يابی   بـه   شاخ   سـخـن

 

بدانی کـه دانـش   نيابد   بـه   مـن

 

 

 



 
 
ساعت ۳:٥٦ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢ امرداد ،۱۳۸٥  

 

 

Fact of the Day: college and university

A university is an institution of higher education, usually comprising a liberal arts and sciences college and graduate and professional schools and having the authority to confer degrees in various fields of study. A university differs from a college in that it is usually larger, has a broader curriculum, and offers graduate and professional degrees in addition to undergraduate degrees. In Europe, the first modern-style universities were set up in Italy (Bologna) in the 11th century, and in France and England (University of Paris and University of Oxford respectively) in the 12th century



 
 
ساعت ٢:٤٥ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢ امرداد ،۱۳۸٥  

 

 

1100 Words You Need to Know

 

 

 

1st Week

 

Day One:

1.     The football game was replete with excitement and great plays.

2.     The eminent (برجسته، متعال) author received the Noble Prize for literature.

3.     My cousin is so steeped in schoolwork that his friends call him a bookworm.

4.     After skiing, I find that I have a voracious (پرخور، حریص) appetite.

5.  Modern warfare often results in the indiscriminate (یکسره، ردهم) killing of combatants and innocent civilians alike.

Today's Idioms:

After his candidate had lost the election, the boastful campaign manager had to eat humble pie (to admit your error and apologize).

 

 

Day Two

 

1.     The mayor refused to prognosticate as to his margin of victory in the election.

2.  The time is approaching when human workers may be replaced by automatons (آدم مکانیکی).

3.     A clever salesman will always ask a matron (زن خانه دار، کدبانو) if her mother is at home.

4.  The western plains used to abound (فراوان بودن، وفور داشتن) with bison before those animals were slaughtered by settlers.

5.     Man may be freed from backbreaking labor by the products of scientific technology.

 

 

Today's Idiom:

 

The mail order bicycle that my nephew bought turned out to be a pig in a poke (a disappointment, an item you purchase without having seen), and he is now trying to get his money back.